sideblog

Leeg

Fri, 22 Feb 2013 06:45:00 -0500

Stel je een kantoorgebouw voor in een plaats die wij vroeger ‘groeikern’ noemden. Zeven verdiepingen beton en donkergetint glas. Buiten een parkeerplaats met bordjes voor bezoekers en de directie (de beste plaatsen). Een keurig aangeharkt plantsoen met onderhoudsarm groen. Schuifdeuren die leiden naar de indrukwekkende receptiebalie.

Het pand waar ik nu in rondloop, is zo’n pand. Er is weinig mis mee, behalve dat het leeg is. De laatste bewoner, een ICT-kolos, heeft een dik jaar geleden de handdoek in de ring gegooid. En nu staat de trotse thuisbasis van weleer ontzettend leeg te zijn.

Leeg? Niet helemaal. Eén vleugel op de begane grond wordt antikraak gebruikt door twee zzp’ers: een HR-adviseur en iemand die ook iets in de IT doet, maar dan waarschijnlijk wat kleinschaliger dan de vorige bewoner. Omdat Stadsverwarming de kraan heeft dichtgedraaid, moeten zij met straalkacheltjes en winterjassen de winter doorkomen. Daardoor voelt het pand nog leger dan het al is.

Het lege gebouw houdt zijn waarde als balanspost, tot volle tevredenheid van de buitenlandse eigenaar.

De lichtsensoren doen het nog

Rondsluipen in een leeg kantoorpand is een wonderlijke ervaring. De lift schijnt het te doen, maar wie redt mij als ik vast kom te zitten? Dus neem ik de trap en verken ik etage voor etage. De lichtsensoren doen het nog: op elke etage en in elke kamer floept het licht aan als ik er kom. Er is niets te zien.

Hier wervelden ooit honderden programmeurs, analisten, projectleiders. Hier ontstonden maatwerkoplossingen en werden overtuigende offertes opgesteld. Hier werd vergaderd en gebrainstormd. Hier was het elke dag tussen twaalf en één dringen geblazen in het personeelsrestaurant, voor de soep van de dag, de Van Dobben-kroketten en het koelvak met vleeswaar.

Nu is alles weg, behalve dan de chesterfield fauteuil in de kamer die ooit van de CEO moet zijn geweest. Zelfmoord?

Ooit moest op deze plek het gemeentelijk Sportfondsenbad wijken. Te veel Hollandse zomers, te weinig zwemmers. Ook leegstand, maar toch anders.

De eigenaar wacht onverschillig op betere tijden. Op die nieuwe huurder die nooit komt. Ooit had deze plaats een ‘overloopfunctie’ voor de grote buurman in het noorden. Maar toen bouwde die buurman nog mooiere leegstand, beter gesitueerd naast de snelweg, naast het centraal station. En daarna beleefde Het Nieuwe Werken ook nog eens een soort van doorbraak.

Daar sta je dan als kantoorgebouw in een net niet gunstig genoeg gelegen randgemeente. Piepjong vastgoed, maar nu al geen toekomst meer.

Zakelijke blog saai? Hoeft niet

Fri, 22 Feb 2013 06:23:08 -0500

Zakelijke blog saai? Hoeft niet:

Collega-redactieprof Helene de Bruin over hoe je wél wat kunt maken van een zakelijke weblog.

Deze meneer legt prettig duidelijk uit waarom storytelling...

Thu, 13 Dec 2012 10:07:00 -0500

Deze meneer legt prettig duidelijk uit waarom storytelling werkt: omdat je verhalen onthoudt. Over naakte fietsers met overgewicht, Koekiemonster die naar je zwaait en Britney Spears die thuis bij je op tafel danst.

Redigeren in 4 stappen

Wed, 28 Nov 2012 06:12:52 -0500

Redigeren is dankbaar werk. Het is te vergelijken met het werk van de monteur die je auto rijklaar maakt. Soms schort er van alles aan je auto, soms is olie bijvullen voldoende.

Als ik een tekst redigeer, dan bekijk ik de tekst op verschillende niveaus. Dit redigeerproces heeft 4 stappen:

1. Lezen

De verleiding is groot om meteen naar het toetsenbord te grijpen om duidelijke schrijffouten te corrigeren. Niet doen. Neem de tijd om de tekst goed door te lezen en zorg dat je deze begrijpt voordat je naar stap 2 gaat.

2. Globaal redigeren

‘Globaal’ betekent hier: op hoofdlijnen. Ik controleer:

· of de structuur van de tekst past bij het doel ervan;

· of het artikel vragen oproept die onbeantwoord blijven;

· of achtergrondinformatie op de juiste plek in het artikel is opgenomen en of deze eventueel beter past in een apart kader;

· of de tekst ‘vloeit’, doordat alinea’s goed op elkaar aansluiten;

· of intro, koppen, tussenkoppen en andere gevisualiseerde tekstelementen de lading dekken en krachtig genoeg zijn.

3. Lokaal redigeren

In deze fase verbeter ik de tekst op zinsniveau. Lopen de zinnen goed? Klopt het ritme van de tekst, doordat korte en langere zinnen elkaar afwisselen? Natuurlijk haal ik alle spellings-, grammatica-, stijl- en interpunctiefoutjes eruit. En ten slotte optimaliseer ik de tekst door onnodig passieve zinnen, naamwoordstijl en inconsequenties te corrigeren.

4. Hardop voorlezen

Dit is een stap die vaak wordt overgeslagen. Het kan wat ongemakkelijk zijn als je in één ruimte zit met anderen, maar dan zoek je maar even een rustig plekje op. Ik garandeer je dat je er altijd nog wat uithaalt.

Schrijf persoonlijk

Tue, 17 Apr 2012 04:29:15 -0400

Er is veel voor te zeggen om in teksten persoonlijke taal te gebruiken. Persoonlijk taalgebruik komt namelijk veel beter over bij de lezer. Lees mijn posting op Proflab.

Het gaat niet zo goed met het Deens. Wij verstaan er al geen...

Thu, 16 Feb 2012 03:04:46 -0500

Het gaat niet zo goed met het Deens. Wij verstaan er al geen woord van, maar de Denen zelf ook niet.

Een nieuwe manier om bezoekers naar je website te trekken: een...

Fri, 20 Jan 2012 03:45:30 -0500

Een nieuwe manier om bezoekers naar je website te trekken: een QR-code op je borst.

Het komt goed, moet je denken

Tue, 06 Dec 2011 08:04:00 -0500

De zaallichten gaan uit. Het gemurmel verstomt. Cabaretier Erris van Ginkel komt op. ‘Ik weet meteen of de zaal er zin in heeft of niet. Het is een ongrijpbaar moment.’

Erris van Ginkel is cabaretier. Met zijn eerste avondvullende liedjesprogramma De vooruitgang toert hij de komende maanden door het land. Hij is ook scenarioschrijver en theaterregisseur. En hij is creatief directeur van een communicatiebureau in Amsterdam. Vooral die laatste rol wringt nog wel eens als hij ’s avonds in Gorredijk, Leidschendam of Heerlen op het podium moet staan. Dat maakt hem in de cabaretwereld een buitenbeentje. ‘Ik heb overdag iets anders te doen. Na vier uur probeer ik te knop om te zetten. Ik doe stemoefeningen, waardoor ik ontspan, en praat tegen iemand aan. Ik probeer geestelijk op mijn qui-vive te zijn. Vaak werkt het. Maar soms neem ik te veel van de dag mee het podium op. Zeker als je eerst nog twee uur in de file staat, wordt het lastig. Dan ben ik een kantoorman die toevallig op het podium verzeild lijkt te zijn.’

Eerste stap

Die eerste stap op het podium is van groot belang voor hoe de avond verloopt, weet Erris uit ervaring. ‘Gaat het eerste moment goed, dan ontstaat er een soort openheid tussen mij en de zaal. Dan doe je de avond als het ware samen. Gaat het niet goed, dan speel je over de zaal heen. Als ik opkom, weet ik of de zaal er zin in heeft of niet. Het is een ongrijpbaar moment. Soms glijdt de spanning meteen weg. Maar soms ga ik dan nadenken over hoe het gaat. Ik heb dan de neiging om enorm gas te geven, maar dat kan betekenen dat ik de zaal verlies. Het is beter om dan juist rust te nemen, zodat ze aan me kunnen wennen. “Het komt goed”, moet je denken, “jullie komen vanzelf naar me toe.”

Schubbekutterveen

Hij noemt zichzelf iemand die met liedjes en tekst verhalen vertelt. Daar moet hij zijn publiek mee pakken. ‘De vooruitgang’ gaat over een man die vooruit wil in het leven, maar daarbij tegen allerlei grenzen op loopt. Erris: ‘Ik ben geen grappenkanon, dat met losse flodders een eind komt. Ik ben ook geen Marc-Marie Huijbregts, die op het podium beter tot zijn recht komt dan in het echte leven. Ik heb een verhaal te vertellen en daar moet ik het van hebben.’

Met bewondering kijkt hij naar een cabaretier als Jeroen van Merwijk. ‘De chagrijnige, dat stoïcijnse… Hij lijkt niks met je te willen, doet ogenschijnlijk niet zijn best, stoot alleen maar af. Juist daarom neemt hij je mee. Hoewel hij ook best avonden in Schubbekutterveen zal hebben gehad dat het juist niet werkte.’

Festivals zijn eng

Erris reikte tot de finales van de grote cabaretfestivals. ‘Festivals zijn eng, omdat een zaal dan meerdere mensen achter elkaar te zien krijgt. Iemand voor je kan de zaal echt stuk spelen met een tempo, hetzij sneller, hetzij trager, dat niet de mijne is. Soms is de zaal ‘vermoord’ en dan mag jij proberen te reanimeren. Dat kan goed uitpakken. “Die is gelukkig normaal”, denkt de zaal dan. Maar soms is die echt dood en begraven. En een andere keer kom je op als de zaal nog dubbel ligt van het lachen. Het is dan zaak om snel je eigen kaders te stellen en het publiek los te weken uit die vorige voorstelling.’

Af en toe klopt álles. Hij herinnert zich zijn tweede solo-optreden ooit, in het Werftheater in Utrecht. ‘Totáál onverwacht. Maar ze vonden iedere beweging grappig. En daar wórd je dan ook veel grappiger van. Ik speelde op de golven van het publiek. Terwijl ik het vak toen lang nog niet zo beheerste als nu.’

Halverwege

Met ‘De vooruitgang’ speelt hij zijn eerste avondvullende soloprogramma, dat in februari in première gaat. Het brengt hem naar alle hoeken van het land. ‘Ik slaag er steeds beter in om in een state of mind te komen om ook moeilijke zalen naar mijn hand te zetten. Maar ik leer nog steeds. Ik ben halverwege.’

Dit artikel is eerder verschenen in CUTW. Exemplaar hebben? Laat even weten, dan stuur ik er één op.

Creatieve probleemoplosser

Thu, 01 Dec 2011 10:17:00 -0500

In de nazit na een tamelijk afmattende parallelsessie zocht ik een nog niet bezette afgerokte statafel in de foyer op. Daar kreeg ik al snel gezelschap van een vriendelijke leeftijdgenoot. Nadat we samen constateerden hoe erg het is dat we voortaan geen bitterballen en vlammetjes, maar julienne gesneden winterwortel en koolrabi met mieriksworteldip krijgen aangeboden in foyers, was het tijd voor netwerkvraag nummer één: ‘Wat doe jij dan in het dagelijks leven?’ Mijn statafelgenoot bleek actuaris te zijn, maar hij was niet gelukkig met die omschrijving. ‘Je moet ons meer zien als creatieve probleemoplossers’, lichtte hij toe, waarna er nog een lange uitleg van een hoog abstractieniveau volgde. Iets met risk appetite, verslaglegging en levensverzekeringen. Of het aan mijn lage bloedsuikerspiegel lag of niet, ik weet nog steeds niet wat een actuaris zoal doet. Vast iets anders dan mijn loodgieter, die zichzelf ook voorstond op zijn creativiteit. Een half jaar nadat hij een ingenieus labyrint aan pvc-buizen onder onze afvoer had aangelegd, stond er een vervelend ruikende grijze laag smurrie in onze keuken en woonkamer.

Vroeger was je wat je deed. Journalist, grafisch vormgever, IT-specialist. Maar toen zaten we nog niet op LinkedIn, Twitter en Facebook. Goed, de vertegenwoordiger had al plaats gemaakt voor de accountmanager. Werksters noemden we grinnikend interieurverzorgsters. Maar de hedendaagse, ongeschreven wetten van personal branding gaan verder. Zo kan ik tot mijn netwerk rekenen: een creative hospitality genius (organisator van evenementen), een senior procurement manager (hoofd inkoop) een front office liaison manager (chef van de baliemedewerkers), een manager special affairs (geen idee, eens vragen), een inspirerend mensenmens in balans en levensgenieter (werkzoekende) en een – mijn favoriet – specialist domestic affairs & family management (huisman). De reden waarom mensen zichzelf graag een ronkende, maar op zichzelf betekenisloze profielschets aanmeten, is simpel: jezelf nog mooier maken dan je al bent. Want let’s face it: je werk is niet altijd even meeslepend, waarom zou je het noemen zoals het is? En natuurlijk: werken is complexer geworden en laat zich minder makkelijk in één term vangen.

Overigens worden we allemaal uitgelokt door werkgevers die al even idiote vacatureteksten bedenken. Je zult met droge ogen een advertentie hebben opgesteld waarin je kandidaten zoekt voor de functie van algemeen directeur, waarbij de focus van de agenda voorlopig dient te worden gericht op strategische koersbepaling? Het zal storm hebben gelopen op de afdeling die de stapels sollicitatiebrieven moest verwerken. En welke arme ziel voelt zich geroepen te solliciteren op de functie van bruggenbouwer met hands-on mentaliteit (geen 9-tot-5) en pro-actieve houding die stevig in zijn/haar schoenen staat? Nou ja, misschien een spin die een nieuw web zoekt of een inspirerende accelerator van talenten.

De man waarbij ik elke week groenten en fruit koop, noemt zich nog geen sociaal buitenmens met hart voor dagelijkse versproducten. Hij blijft een marktkoopman die groente en fruit verkoopt. En over appels kun je hem echt alles vragen. Hij heeft ook leuke receptenboekjes liggen waarin staat wat je allemaal met appels kunt doen. Een creatieve probleemoplosser, dat is hij.

Deze column verscheen eerder in CUTW, november 2011.

Do you speak English? Deutsch vielleicht?

Wed, 26 Oct 2011 10:48:51 -0400

Do you speak English? Deutsch vielleicht?

Middeleeuwse helpdeskondersteuning voor een Noorse boeklezer.

Mon, 24 Oct 2011 03:37:09 -0400

Middeleeuwse helpdeskondersteuning voor een Noorse boeklezer.

Why ook not?

Thu, 08 Sep 2011 03:24:38 -0400

Bij het opruimen kwam ik het boekje Verdomd interessant, maar gaat u verder… tegen. Hierin hebben Ingmar Heytze en Froukje Tuinman alle taalvondsten van Wim T. Schippers gebundeld. Zoals:

- pardon reeds;

- wat hebben ze me vvd nou geflikt?;

- ik herinner me nog als de dag van gisteren die zweetvoeten van daarnet;

- het gaat u allemaal fluit noch reet aan;

- wat heb je dit weer smakelijk ontdooid;

- joe (samenvoeging van ‘je’ en ‘u’)

- welkom gefeliciteerd;

- jammer, maar helaas.

- een vrouw kan de was doen.

- u slaat de spijker precies op de gevoelige snaar.

Luister ook eens een aflevering van Ronflonflon terug, het radioprogramma met ‘onder meer en onder andere’ Jaap Knasterhuis (‘O sorry zeg’), Wim Wind en Wilhelmina Kuttje.

Soms heb je geen idee wie je gaat interviewen…

Thu, 18 Aug 2011 07:16:40 -0400

Soms heb je geen idee wie je gaat interviewen…

Achterste veld, 0-19

Wed, 17 Aug 2011 17:22:00 -0400

Ze bestaan nog. Mannen die op hun zesde zijn begonnen met voetballen en er nooit aan toegekomen zijn hun lidmaatschap op te zeggen. Waardoor ze op hun 51ste nog steeds de geur van pollen, dauw en natte voetbalschoenen mogen ruiken. Elke zondagochtend om half negen, uit of thuis, weer of geen weer. En als de knieën het echt niet meer doen, gaan ze zo’n elftal coachen. De wedstrijden vinden standaard plaats op het achterste veld, waar nooit publiek komt. Gelukkig worden ze aan de vergetelheid onttrokken dankzij het wedstrijdverslag. Zoals het wedstrijdverslag van een plaatselijk ouderejongerenteam.

Wedstrijdverslag
Door: de coach

Na onze nederlaag van vorige week had ik het gevoel wat meer inzicht te hebben waar onze zwakke en sterke plekken in het veld liggen.

- Een sterke opening vind ik dit. De coach durft zich kwetsbaar op te stellen en als lezer voel je direct aan dat er nog genoeg drama zal volgen in de rest van het verslag. Dit zet aan tot verder lezen.

We gingen met een gewijzigde opstelling aan de slag en we hadden het voordeel van twee wissels op de bank. De eerste 20 minuten kregen we enkele goals tegen…

- Meesterlijk hoe de coach erin slaagt een niet onbelangrijk detail (‘enkele goals tegen’) wat minder nadruk te geven…

…maar we waren toch meer aan de bal en zo af en toe konden we wat combinaties op touw zetten.

- … en de positieve elementen eruit pikt.

De tegenstander kreeg echter geleidelijk steeds meer grip op onze spelwijze en begon ons steeds meer uit te spelen. Hoewel wij de eerste 20 minuten onze posities steeds opnieuw innamen begon het daarna toch wat minder te worden. Bij enkele van onze aanvallen zag je dit fenomeen vanaf de kant het sterkste terug want na de aanval hadden we echt teveel tijd nodig om weer op onze plek terug te komen waardoor de tegenstander alweer voor onze goal hing.

- Het beeld is er: elf veertigplussers met vetschorten die er maar weer een jaartje aan vast hebben geknoopt om zich wekelijks te laten afslachten door lichamen van minimaal vijfentwintig jaar jonger.

Frank had het dan ook weer zwaar verduren en maar stond te keepen voor wat hij waard was en dat hij toch nog heel wat ballen weet weg te werken waarbij hij het gevaar niet uit de weg gaat. Super Frank!

- Mooi, een stukje persoonlijke waardering. Belangrijk en functioneel ook.

Wat we moeten vaststellen…

- Een evaluatief moment: even de balans opmaken. Waar staan we in het proces?

…is dat het team niet de snelheid en het uithoudingsvermogen heeft wat onze jongere tegenstanders nu eenmaal wel hebben. We kunnen daar allerlei opstellingen voor bedenken maar wij moeten onze kracht elders zoeken, trainen, meer wissels en minder sterke tegenstanders zodat wij op ons niveau kunnen voetballen.

- Een ijzersterke analyse met een prachtigedeus ex machina als slot: KNVB, deel ons a.u.b. bij de dames in.

In de tweede helft zakten onze linies vrijwel tot een blauwe linie (thin blue line) ineen en kreeg de tegenstander nog meer kansen.

- Een fantastische taalvondst: thin blue line. Noot: de thuisploeg speelt in het blauw. De lijn tussen ‘voetballen vanuit je taak en positie’ en ‘totale anarchie’ is zeer dun. Zonder twijfel was er sprake van het tweede.

Tegelijkertijd zag ik toch ook heldhaftige pogingen er toch iets van te maken. Een werkelijk prachtige soloactie van Walter dwars het veld over en door de verdediging waar helaas geen goal uitkwam.

Op dit punt in het verslag word ik licht emotioneel. Je ziet hem gaan, die Walter. Elf man voorbij en dan door volledige uitputting over je eigen benen struikelen. Voor een leeg doel. En zonder publiek, dat dan gelukkig weer wel.

Ik zie ook spelers die in enkele weken tijd toch groeiende zijn in hun conditionele vermogen.

Hollen is leuk, coach, maar krijg ze nu nog maar eens aan het voetballen. Toch is het een mooi bruggetje naar het absolute hoogtepunt in het verslag:

Mogelijk vallen dit soort dingen niet zo op door het verlies van 0-19…

Het briljante is dat deze uitslag juist door de terloopsheid waarmee deze genoemd wordt, extra wordt benadrukt.

…maar ik weet zeker dat verschillende spelers deze groei ook zelf hebben ervaren en wat doet de uitslag er toe als je weer heerlijk aan het groene gras hebt kunnen snuiven en lekker met je makkers over het veld hebt geraasd.

Je ziet het Walter zeggen: “Negentien nul verloren schat, maar ik heb toch duidelijk groei ervaren en natuurlijk heb ik weer lekker met de makkers over het veld geraasd. O ja, ik had ook nog bijna gescoord.” Een prettige relativering: voetballen is leuk, maar het milieu is van overstijgende betekenis.

Mannen hou die teamspirit vast want dat is en blijft onze ultieme uitdaging.

Door het gebruik van ‘ultieme’ klinkt deze oproep wat bombastisch, maar ik begrijp het wel. Je wilt als trainer een proces op gang brengen en daar komt de nodige retoriek bij kijken.

Over twee weken gaan we de competitie in en mogelijk ontmoeten we dan tegenstanders waar we ons wat beter mee kunnen meten!

Een mooie slotzin. Stop nooit met dromen!

De coach.

Applaus!

De Achterhoek die Twente heet

Thu, 23 Jun 2011 03:26:00 -0400

Ik ga iets vertellen wat veel mensen in de Randstad niet weten. Hier komt-ie: Twente is niet hetzelfde als de Achterhoek.

Twente ligt in Overijssel (en er hoort ook nog een heel klein stukje katholiek Gelderland bij). De Achterhoek ligt in Gelderland. Twente is Herman Finkers en kroamschudden, de Achterhoek is Bennie Jolink en Witte Wieven. Twente is FC Twente, de Achterhoek is De Graafschap.

Bron: AD/Utrechts Nieuwsblad, 22 juni 2011.

P.S. Een tukker? Die komt uit Twente! Aldus deze in de Rijnmond geboren en gedeeltelijk in de Achterhoek opgegroeide Midden-Nederlander.

'Een B1-tekst bestaat niet'

Wed, 22 Jun 2011 02:53:19 -0400

'Een B1-tekst bestaat niet':

B1 is een Europese norm om te weten hoe goed iemand een vreemde taal beheerst, meer niet. Een ‘B1-tekst’ bestaat niet, schrijven Eric Tiggelaar en Rob Doeve in de Volkskrant (22 juni 2011).

‘Kijk hem nou fietsen! Hij gaat zijn remkabels opeten!’

Tue, 21 Jun 2011 16:10:46 -0400

Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot mogen vanaf 2 juli weer de Tour de France becommentariëren. Voor een aanzienlijke groep Nederlandse wielerfans is dat reden om af te stemmen op d’n Belg. Voor mij niet, want ik vermaak me kostelijk bij Herbert en Maarten.

Om even terug te halen over wie we het hebben: ex-schaatser en ex-wielrenner Herbert Dijkstra is de aangever van de twee. Hij bedient zich van bijna net zoveel gemeenplaatsen als good old Heinze Bakker deed als commentator van schaatswedstrijden. ‘Nou Maarten, het spel is op de wagen, er wordt aan de boom geschud. Zelfmoord of een welbedachte tactiek van de Rabo-jongens, wat vind jij, Maarten?’ Waarna Maarten, zelf een iets succesvoller ex-wielrenner dan Herbert en daarom de Autoriteit, het stokje overneemt. Wat voor Maarten ongeacht de vraag de aanleiding is om twintig minuten lang over zijn favoriete onderwerpen te filosoferen: het Nieuwe Wielrennen en de Oortjes.

Wordt het spannend, dan trekt Maarten alle registers open. ‘Kijk nou, daar zit er eentje om zijn moeder te roepen. Of je een trui uitdoet. En die gast erachter rijdt ook al met vierkante wielen.’ Meestal begint Herbert dan over een toeristische attractie die de renners passeren. Dat vindt Maarten niet prettig. ‘Kan je even je kop houden? We zitten hier naar fantastische sport te kijken en jij leutert wat over een mooi klooster.’

Maarten laat ons voelen hoe het is om drie weken lang tweehonderd kilometer per dag zo hard mogelijk te fietsen. Daarvoor heeft hij een typisch Maarten Ducrot-oeuvre ontwikkeld. Een bloemlezing:

‘Wielrennen is alsof je met je vingers tussen de deur zit. En dan kijken wie dat het langste volhoudt’
‘Kijk die gozer eens met zijn hol open harken, als dat geen derde bal wordt…’ (ontstoken zitvlak).
‘Die staat geparkeerd. De eerste de beste toerist op zijn Pipo de Clown-fiets haalt hem nog in.’
‘Hij gaat als een staafmixer door het peloton.’
‘Dit is geen snelfietsen, dit is mijnwerken.’
‘Cancellara rijdt alsof hij een brommer heeft ingeslikt.’
‘Kijk hem nou fietsen! Hij gaat zijn remkabels opeten.’
‘Ja hoor, ga nog even je broek goed doen, knakworst!’
(tegen Herbert Dijkstra): ‘Schaatsen? Dat is met dopjes en rondetijden. Helemaal niks!’
(tegen Herbert Dijkstra): ‘Zit je nu mijn koffie op te drinken? Lummel!’

Tour de France 2011, van 2 tot en met 24 juli, dagelijks te zien bij de NOS.

Een deel van de uitspraken hierboven is overgenomen van Wikiquote.

Dit zult u mij niet meer horen zeggen

Wed, 15 Jun 2011 16:22:00 -0400

Het valt me op dat we best vaak zinnen gebruiken die anderen ook vaak gebruiken. “Het leven is één groot feest, je moet alleen wel zelf de slingers ophangen” is er zo één. “We zijn een calvinistisch kikkerlandje”, idem. “In Amerika ben je een held als je na een faillissement een doorstart maakt. Hier ben je een crimineel.”

Tegenwoordig durf ik steeds vaker de vraag te stellen: is dat wel zo? Zijn roodharige vrouwen hartstochtelijker in bed? Is de helft van de ganzen homoseksueel of ten minste biseksueel? Kan een eskimo echt vijftig verschillende woorden voor sneeuw noemen? Goed, dat je als eskimo van ‘natte sneeuw’ een apart woord maakt, daar kan ik me iets bij voorstellen. Eskimo’s lijken me geen praters, dus als je het in één woord kunt zeggen in plaats van twee, dan moet je dat als eskimo vooral doen. ‘Hevige sneeuw’, vooruit. “Sneeuw die blijft liggen” is al op het randje. Maar het houdt ook voor de eskimo toch ruim voor de vijftig op, mag je toch hopen, hoezeer ik ook erken dat een doorsnee-Inuit veel meer verstand van het fenomeen sneeuw heeft dan ik. En als we de Chinese Muur vanuit de ruimte kunnen zien, zoals regelmatig wordt beweerd, dan zou dit toch ook voor een willekeurige, even brede snelweg moeten gelden, zou je zeggen.

De mythe dat wij van oorsprong een calvinistisch land zijn, is ooit al eens fijntjes doorgeprikt door Maarten van Rossem. Calvinisten zijn in dit land nooit in de meerderheid geweest, het zou minder bezijden de waarheid zijn om onszelf een van oorsprong katholiek land te noemen. En onze “joods-christelijke cultuur die we moeten koesteren” wordt volgens mij ook zwaar overschat. Veel uitingen van onze cultuur, zoals de Gay Parade, de meubelboulevard op tweede Pinksterdag en naturisme, hebben weinig te maken met welke joodse of christelijke norm dan ook, als je de heilige geschriften erop naslaat.

In teksten zie je dit soort vaak gebruikte zinnen vaak direct aan het begin van het intro of de lead opduiken. “MVO/Twitter/Andries Knevel is hot”, lees je dan, vaak gevolgd door een zin die begint met “in toenemende mate…”. Tja, het is als de islamisering van Nederland: als je het maar vaak genoeg zegt, dan is het vanzelf een keer waar.

Ik heb besloten mij niet meer te bezondigen aan het gebruik van veelgebruikte zinnen als ik niet heel zeker weet dat wat ik zeg of schrijf ook echt klopt. Mij zul je dus niet meer horen zeggen dat de Brabantse man een Bourgondische inborst heeft en dat zijn vrouw van blouses met stripfiguren houdt, dat een onderzoeker liever drie dagen in het lab dan een halfuur achter de computer zit of dat de hele Arena tijdens thuiswedstrijden van Ajax vol zit met mkb’ers.

De enige veelgebruikte zin die ik blijf gebruiken is dat je van Jupiler hoofdpijn krijgt. Dat is gewoon een feit.

Deze kreeg ik doorgestuurd van Jan Beesems. Geeft de essentie...

Wed, 11 May 2011 09:53:08 -0400

Deze kreeg ik doorgestuurd van Jan Beesems. Geeft de essentie van mijn vak weer. Prachtig filmpje.

Writer's block: wat doe je eraan?

Mon, 11 Apr 2011 13:59:37 -0400

Hoe ga je om met een writer’s block? Redactieprof-collega Theanne Boer dook in de boeken en zette wat tips op een rij. De suggestie ‘write naked’ lijkt me vooral geschikt voor ZP’ers.